این در قفلِ!!

این خونه چند تا دیوار داره و پشت هر دیوارش چند تا حصار! روی هر دیوارش میله داره و بین میله ها سیم های خاردار! این همه حفاظت، معلوم نیست باید از ورود جلوگیری کنه یا از خروج؟!

پشت این حلقه های ترسناک یه جاده ست؛ اون ور این جادهه تا چشم کار میکنه خونه ست، کوتاه و بلند،روشن و تاریک،گشاد و تنگ، با پنجره و بی پنجره، با پنجره ها همشون حصار دارن اما بی پنجره ها......صبر کن ببینم.....اونا هم که حصار دارن!!

اون ور جاده تا دلت بخواد دیوارِ و حصارِ و سیم خاردار، واسه پیشگیری، واسه خوش بودن بین این همه آزار، یه عالمه دیوار و حصار و سیم خاردار تا آسه بری آسه بیای که سیمه شاخت نزنه!

خونه ی تو هم همونجاست،کنار خونه ی من، یه کم بزرگترِ اما تنگ تر! با کلی پنجره که دیگه دیده نمیشه! خنده داره....وقتی تمام پنجره ها رو طوری گِل گرفتی که انگار خورشیدُ پنهون کردی! وقتی تمام پنجره هارو با دو، سه لایه خشت و سنگ پوشوندی! دیگه چرا پشت این همه کاه گِل رو حصار کشیدی؟!

خونه ی من .....  از اینجا چقدر خسته و دلگیر دیده میشه؛ از خاکِ مرده ای که سالهاست رو چشم و گوش و در و دیوارِ این شهر پاشیدن، انگار سهم خونه ی من بیشتر از تحمل ستونهاش بوده! از اینجا چقدر غمگین و شکسته دیده میشه!، یه درخت آلبالوی خشک و ترد ، که به جای پیچک های قدیمیِ ظریف و بالارونده، سیم های خاردارِ بی قواره و فرورونده، از ساقه ش بالا رفتن!، نه شاخه ای ، نه برگی، نه پرنده ای!؛ یادمه چه شکوفه ای می دادن وقتی بچه بودم، این درخت و یه درخت گیلاس که چند متر اونورترش بود،درخت من آلبالو بود و گیلاس برای خواهرم. با درخت های دیگه هم کاری نداشتیم، همینطور با گلها و گلدونها؛ یادم نیست، بقیه شون شکوفه و گل می دادن یا نه؟ که اگه اینجوری بوده باشه ، که بوده،ما اصلا دقت نمی کردیم؛ حواسمون پیش درخت های خودمون بود، آخه از همون اول با دست های خودمون این دو تا درخت رو کاشته بودیم و پیش چشم خودمون بزرگ شده بودن.

شکوفه ها رو می گفتم...؛کافی بود یه اشاره ی کوچک به بدن درختم بکنم، یا اینکه یه نسیمِ کوتاه شروع به وزیدن کنه، اون وقت بود که آرزو هامو سوار همین شکوفه ها می کردم تا برن به آینده. اما قبلش باهاشون قرار می ذاشتم که، وقتی بزرگ شدم، فلان جا منتظرتون می مونم، بعدشم فوری یه آرزوی دیگه رو سوار یه شکوفه ی دیگه می کردم که: "کاشکی زودتر بزرگ بشم"؛

نمی دونم چرا وقتی آدما یه کم بزرگتر میشن ، غمگین و دلتنگ میشن و افسوس بچگی ها رو می خورن؟! شاید یه  دلیلش این باشه که وقتی بچه هستن و زورشون به خیلی کارا نمیرسه و دلشون خیلی چیزا می خواد، تند تند آرزو های جور واجور می کنن و آرزو هاشونو سوار همین شکوفه ها میکنن و میگن: "بزار بزرگ بشم....." یا " وقتی بزرگ شدم....." ؛ ولی وقتی بزرگ شدی و دیدی زورِ برآورده کردن خیلی از آرزو ها رو نداری و خیلی از آرزو ها سرِ قرارِ قدیمی، قالت گذاشتن یا یه جایی وسط راه گیر کردن، اون وقتِ که میگی تو بچگی هر چیز که نبود، لااقل دلخوش بودیم به اینکه فعلا زورمون نمیرسه، دلخوش بودیم به اینکه هنوز خیلی بچه ایم برای خیلی از داشتن ها، برای خیلی از خریدن ها، خیلی از بدست آوردن ها؛ " دلخوش بودیم به آرزو هایی که قرار بود بعدا اتفاق بیافته"!

تو بچگی ، تعدادِ امید ها و آرزوها خیلی زیادِ؛ بخاطر همینه که زیاد غصه نمی خوری، فقط شاید یه کم دلتنگ ِ نداشتن ها بشی و عجله داشته باشی، برای اینکه امید داری تو فردا ها همشونو بدست میاری، اما وقتی بزرگ میشی تعداد آرزوهات کم میشه و غصه هات زیاد. دلتنگِ همون دلتنگی ها و دلهره های کم دغدغه و نابِ بچگی میشی!؛

درخت آلبالو رو می گفتم.....

دور تا دورش سیم خاردار، دور تا دورش حصارِ!؛ یادمه تو به من گفتی، دور تا دور خونمو حصار بسازم، تو به من گفتی که" آقا گرگه، شنگول و منگولُ یه لقمشون می کرد، اگه قفل و بست خونه شونُ محکم نمی بستن!؛اصلا خودت واسه خونه ی من حصار ساختی، تمام دیوار ها و حصار های این دور و بر کار خودته! این جاده ی فرعی هم، دست نویسِ درسهای اشتباهِ خودته؛

 جاده ای که، یه عالم ابر داره، یه عالم نور داره. یه عالم چشم داره، یه عالم کور داره!

چقدر شلوغه این جاده!؛ با این نفسی که تازگی ها سهمیه بندی هم شده، چرا همچنان مملو از نفسهای باقی مونده ی روزِ ، این جاده؟!

مثل مرخصی می مونه، انگار از روزت مرخصی گرفتی که چند ساعتی راحت باشی از این همه دیوار و حصار و حلقه های ترسناک؛ غافل از اینکه تو این جاده ی اشتباهی، بیخودی داری عجله میکنی واسه رسیدن به خونه ای که دورتا دورش دیوارِ و حصارِ و سیم های خاردار!؛

این همه عجله فقط به خاطر اینه که، فردا دوباره قرارِ ، راس ساعت درها قفل بشه و سایه ی دیوارها بر پا!، اصلا هم معلوم نیست که این قفل ها، دوباره راس ساعت باز بشه؛ این راس ساعت ها رو بهشون میگن" نظم"؛ ولی همه جا کاربرد نداره!!

وقتی موقع کارهای جدی تر و واجب تر میرسه، واسه معنی کردن و جواب دادنِ بهشون، یه سری کلمه قطار می کنی که:" فعلا کار دارم"......" گرفتارم"..... وقتِ اینجور چیزا رو ندارم"؛

تو شلوغی این جاده، انگار یه دست هست که داره همه رو به اون سمتی که خودش می خواد حرکت می ده، همون دستی که همیشه گفته: " تند باش"... "عجله کن".... "جا نمونی"....." باید بری" و جمله هایی از این قبیل؛ خیلی وقت ها، فرصت فکر کردن، با همین تند باش تند باش ها و دلهره های عجیب و غریب و فشار به سمتی که هرگز نمی شناختمش، ازم گرفته شد؛

ببینم، تو شلوغی این جاده ی فرعی، با این همه انشعاب های اشتباهِ موازی، هدف رو کجا پنهون کردی؟

تقصیر تو نیست، شاید این همه دیوار و حصار و سیم خاردار کار تو نباشه!!!

شاید همشون رو خودم کشیده باشم، همون وقتی که داشتم گول می خوردم، یا همون وقتی که می ترسیدم از اینکه گول بخورم!!؛

اگه حتی همه ی این دیوار ها و حصار ها رو تو ساخته باشی، باز هم تقصیر تو نیست!، تقصیر از منه، از من که باورشون کردم.

راستی، کلید این قفل هم دست خودم بود، نمی دونم چرا بازش نمی کردم؟! نمی دونم چرا تا راس ساعت منتظر می مونم و بعد از شرِ این دیوار ها خلاص میشم. ولی قول میدم فردا.......نه...، یادم نبود!، فردا هم نمیشه، باید تا راس ساعت اینجا باشم، آخه کار دارم، فکر کنم هفته ی دیگه خوب باشه؛... نه!، شاید ماه دیگه..........سال دیگه..........قرن دیگه.........شاید هزاره ی چهارم!!!

آذر-دی

   87